Absorbancja

Spektrofotometria to metoda pomiaru absorpcji światła przez substancję poprzez pomiar natężenia światła przechodzącego przez próbkę. Podstawową zasadą jest to, że każdy związek chemiczny pochłania lub przepuszcza światło w określonym zakresie długości fali. Pomiar ten można również wykorzystać do pomiaru ilości znanej substancji chemicznej. Spektrofotometria jest jedną z najskuteczniejszych metod analizy ilościowej w różnych dziedzinach, takich jak chemia, fizyka, biochemia, inżynieria materiałowa i chemiczna oraz zastosowania kliniczne. Spektrofotometria jest szeroko stosowana do analizy ilościowej w różnych dziedzinach (np. chemia, fizyka, biologia, biochemia, inżynieria materiałowa i chemiczna, zastosowania kliniczne, zastosowania przemysłowe itp.).
Spektrofotometr to przyrząd mierzący ilość fotonów (natężenie światła) pochłoniętych po przejściu przez próbkę. Spektrofotometr składa się z dwóch urządzeń: spektrometru i fotometru. Spektrometr to urządzenie, które wytwarza, zazwyczaj rozprasza i mierzy światło. Fotometr oznacza detektor fotoelektryczny mierzący natężenie światła. Za pomocą spektrofotometru można również określić ilość znanej substancji chemicznej (stężenia) poprzez pomiar natężenia wykrytego światła.
W zależności od zakresu długości fali źródła światła, można je podzielić na dwa różne typy
Spektrofotometr UV-widzialny: wykorzystuje światło w zakresie ultrafioletowym (185 - 400 nm) i widzialnym (400 - 700 nm) widma promieniowania elektromagnetycznego.
Spektrofotometr IR: wykorzystuje światło w zakresie podczerwieni (700 - 15000 nm) widma promieniowania elektromagnetycznego.
W spektrofotometrii światła widzialnego absorpcję lub transmisję danej substancji można określić na podstawie obserwowanego koloru. Na przykład, próbka roztworu, która absorbuje światło we wszystkich zakresach widzialnych (tj. nie przepuszcza żadnej z długości fal widzialnych), teoretycznie wydaje się czarna. Z drugiej strony, jeśli wszystkie długości fal widzialnych są przepuszczane (tj. nie absorbują niczego), próbka roztworu wydaje się biała. Jeśli próbka roztworu absorbuje światło czerwone (~700 nm), wydaje się zielona, ponieważ zieleń jest kolorem dopełniającym do czerwieni. W praktyce spektrofotometry światła widzialnego wykorzystują pryzmat do zawężenia określonego zakresu długości fal (w celu odfiltrowania innych długości fal), tak aby konkretna wiązka światła przeszła przez próbkę roztworu.
Prawo Beera-Lamberta (znane również jako prawo Beera) głosi, że istnieje liniowa zależność między absorbancją a stężeniem próbki. Z tego powodu prawo Beera można stosować tylko wtedy, gdy istnieje zależność liniowa.